Geschiedenis van Spartak

Pasteboard

Oprichting – April 18, 1922

Voorafgaande namen: MCS (Moscow Coterie of Sport) – 1922, «Krasnaya Presnya» – 1923-1925, «Pischeviki» – 1926-1930, «Promcooperation» – 1931-1934, «Spartak» – with 1935.

Achievements:

- 12-voudig kampioen van de SU – 1936 (herfst), 1938, 1939, 1952, 1953, 1956, 1958, 1962, 1969, 1979, 1987, 1989;

- 12-voudig vicekampioen van de SU – 1937, 1954, 1955, 1963, 1968, 1974, 1980, 1981, 1983, 1984, 1985, 1991;

- 9-voudig bronzen medaillist van de SU– 1936 (lente), 1940, 1948, 1949, 1957, 1961, 1970, 1982, 1986;

- 10-voudig bekerwinnaar van de SU– 1938, 1939, 1946, 1947, 1950, 1958, 1963, 1965, 1971, 1992;

- 5-voudig verliezend finalist van de beker van de SU – 1948, 1952, 1957, 1972, 1981;

- Winnaar van de SU Football Federation Cup -1987;

- 9-voudig Russische Premier League kampioen – 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001;

- 4-voudig Russische Premier League vicekampioen – 2005, 2006, 2007, 2009;

- 2-voudig Bronzen medaillist – 1995, 2003;

- 3-voudig Russische beker winnaar – 1994, 1998, 2003;

- 2-voudig Russische beker finalist – 1996, 2006;

- 6-voudig Commonwealth Champions Cup Winnaar – 1993, 1994, 1995, 1999, 2000, 2001;

- Halvefinalist Champions League – 1990/1991;

- Halvefinalist ECWC – 1992/1993;

- Halvefinalist UEFA Cup – 1997/1998.

MOSCOW COTERIE OF SPORT

In 1922 waren pro-revolutionaire voetbalclubs toonaangevend in Rusland. Toen kwam het idee om een nieuwe arbeidersclub te creëren voor de sportmannen die in de buurt Krasnaya Presnya en omgeving woonden. Een van de auteurs van dit idee was Ivan Timofeevitch Artemiev. Hij inspireerde met zijn idée vele bekende voetballers van die tijd zoals: de gebroeders Starostin, Haidin, Kvashnin, Prokofiev, Mizger en anderen.

De eerste wedstrijd, die overigens vriendschappelijk was, was tegen de 6-voudig kampioen van Moskou – Zamoskvoretsky Sport Club (ZCS). Dat gebeurde op 18 April 1922 en eindigde in een 3:2 overwinning voor de versgebakken MKS. Hiermee was de club geboren.

De eerste offciele wedstrijd vond plaats op 23 April in een bekerwedstrijd. In die wedstrijd versloeg MKS ZCS met 5:1.

In lentekampioenschap van Moskou van 1922, was MCS ingedeeld in klasse “B”. Na een tal van overwinningen in de reguliere competitie van Moskou bereikte MCS de finale waarin het verloor van OLLS (nu cska Moskou).

In de herfstkampioenschap werd MCS wel kampioen.

VAN MCS NAAR PROMCOOPERATION

In 1923 kwam MCS en zijn veld onder controle van Krasnopresnensk gebied komsomol comité. Tegelijkertijd werd de club hernoemd naar “Krasnaya Presnya” en won het de lentekampioenschap van Moskou van 1923/24. Op 20 Juni 1924 werd de nieuwe en complete gereconstrueerde stadion “Krasnaya Presnya” geopend. Op 8 augustus werd daar de eerste internationale wedstrijd gespeeld. Onder oog van 11duizend toeschouwers werd de Noorse AIF verslagen.

In het begin van 1926, werd het team genoemd naar “Pischeviki”, vanwege het feit dat het onder bewind kwam van een voedselcoöperatie. Ook werd het team verplaatst naar het stadion dat nu de naam “Jonge Pioniers Stadion” draagt.

In 1931 werd “Pischeviki” hernoemd in “Promcooperation”.

De jaren 1932-1933 waren de meest misterieuze jaren in de pre-Spartak historie. Tijdens deze jaren werd voetbal niet vermeld in de kranten. Daarom was het moeilijk om redenen te vinden voor het feit dat de beste spelers van “Promcooperation” naar “Ducat” waren gegaan.

Tabakfabriek «Ducat» was een van de grootste ondernemingen van heel Moskou en hield zich serieus bezig met sport. In de lente van 1931 startte «Ducat» zijn seizoen in het kampioenschap van het gebied Krasnopresnensk. In de herfst speelt het al in de 2e divisie van Moskou. In 1932-1933 speelt “Ducat” in de competitie met de sterkste teams. Wat uiteindelijk blijkt is dat zowel “Ducat” als “Promcooperation” beiden tot de bond van de voedselproducenten behoorden. Daardoor konden transfers tussen beide teams dus makkelijk plaatsvinden en had het geheel een gecentraliseerde karakter.

SPARTAK. SOVIET ERA

Op 22 September 1934 werd Spartak geboren. Het uiteindelijke besluit over de creatie van sportvereniging Spartak werd genomen op 28 januari 1935. De eerste wedstrijd van “Spartak” Moskou werd gespeeld in hetzelfde stadion waar de geschiedenis van Spartak in 1922 begon. Op 12 april versloeg “Spartak” Moskou de club “Trekhgorka” met 7:1 in een vriendschappelijk duel.

Op 19 april warden de regels binnen Spartak, het emblem en de kleuren van de tenues vastgesteld: rode shirts met een schuine witte streep op de voor- en achterkant, 8,5 centimeter wijd. Het nieuwe team kreeg een sportcentrum in Tarasovka. Dit veld werd geopent op 18 juli in een vriendschappelijk duel met Pavlovsky Posad. De directeur van Spartak werd in 1934 Nicolay Petrovich Starostin.

Het emblem en de naam Spartak Moskou warden door diezelfde Nicolay Starostin bedacht. Dit is hoe zijn broer, Andrei Starostin het verhaal van het ontstaan van Spartak beschrijft:

«Ik durf te zweren dat de naam Spartak uit het niets opkwam. Hij zag het boek van Giovagnoli en dacht: “dit is wat we nodig hebben – Spartak!”. Iedereen was het er gelijk mee eens, aangezien Spartak, de held van de gladiatoren, alle eigenschappen bezig die een moderne sportman moet hebben».

Voor het begin van het kampioenschap van de SU waren er enkele veranderingen binnen de club gekomen. Nicolay Starostin werd de directeur van Spartak en Ivan Fillipov werd de trainer. Voor het begin van de kampioenschap kreeg Spartak een trainer uit Tsjechië, Antonin Fivebr, die ervaring had in het coachen in Italië en Spanje.

Het debuut in het toernooit was een drama – Spartak verloore met 0:3 van cska. Aan het einde van de lente kampioenschap eindigde Spartak op de 3e plek. In de beker verloor Spartak in de ¼ finale van Dynamo Tbilisi.

Voor de start van de herfst kampioenschap vertrok Fivebr naar Leningrad en nam Mikhail Kozlov zijn taken over. Met maar 1 nederlaag werd Spartak de herfstkampioen. We wonnen onze 1e titel!

In 1938 en 1939 speelde Red-White fantastisch en won het de beide kampioenschappen en bekers van de SU.

Op 22 juni 1941 moest Spartak in Leningrad tegen het lokale Spartak spleen. De oorlog begon echter. De ex-doelman Ivan Filippov en de trainer Petr Popov gingen in het leger. Beiden kregen ze een medialle ‘voor vertoonde dapperheid’ Zij eindigden de oorlog in Berlijn in 1945. In de oorlog waren op het slagveld twee Spartak spelers omgekomen: Anatoly Velichkin and Stepan Kustylkin.

Gedurende de oorlog won Spartak een kampioenschap en de beker van Moskou.

In 1949 hebben twee jonge spelers Spartak gejoint - Igor Netto en Nikita Simonyan, nadat in 1948 Alexei Paramonov al aan de selectie was toegevoegd.

De echte opkomst van het team begon in 1952. In dat jaar werd Spartak kampioen en verloor het in de finale van de beker met 0:1 van Torpedo. Het daarop volgende jaar werd Spartak het beste team van de SU, toen ze verloren maar 2 van de 25 wedstrijden. Op dat moment waren we 5-voudig kampioen van de SU.

Tijdens de daaropvolgende 5 jaar won Spartak 2 keer gouden medailles, 2 keer zilveren en 1 keer bronzen. Ook werd in 1958 de beker van de Sovjet-Unie gewonnen.

In de tussentijd had het Olympische team van de SU goud gewonnen op de spelen van 1958 in Melbourne. Dat team was voornamelijk samengesteld uit spelers van Spartak Moskou zoals: Tishenko, Ogonkov, Netto, Paramonov, Maslenkin, Salnikov, Tatushin, Ilin, Isaev en Simonyan.

Pas 4 jaar erna werd Spartak weer eens kampioen van de SU (in 1962). In 1963 werd Spartak 2e in de competitie en won het de nationale beker.

In 1966 vond ere en belangrijke gebeurtenis plaats in de geschiedenis van Spartak – het team deed voor het eerst mee in de ECWC. Het gebeurde dankzij het feit dat Spartak de nationale beker in 1965 won. In de 1/16 finale won Spartak van OFK (6:1). In de volgende ronde verloor Spartak van “Rapid” uit Oostenrijk (1:1 thuis en 0:1 uit).

Het eerste Europese optreden was dus niet groots. In 1969 werd Spartak kampioen onder leiding van de beste aanvaller in de geschiedenis Nikita Simonyan en kreeg Spartak de mogelijkheid in deel de nemen aan de European Champions Cup.

In 1974 eindigde Spartak 2e in de competitie waarna de ‘zwarte jaren’ van Spartak begonnen. In 1975 – 10e plek, 1976 – 15e. Als gevolg degradeerde de club met de meeste titels naar de 1e divisie. In 1976 maakte de potentiële trainer van Spartak Oleg Romantsev zijn debuut.

In 1977, werd Konstantin Beskov aan het roer gezet – de beste coach van de SU. Het was een dappere zet van het bestuur van Spartak gezien het Dinamo verleden van Beskov (Spartak’s grootste opponent van die tijd).

Er kwamen een tal nieuwe spellers waaronder de geniale Sergey Shavlo, Georgy Yartsev en Yuri Gavrilov.

Door het vertoonde spel veroverde Spartak de harten van de Sovjetische voetballiefhebbers en werd het populairder van alle clubs van de Premier Liga. Twee wedstrijden voor het einde van het seizoen was Spartak af zeker van promotie, terug naar de Premier Liga.

De kleine gouden medailles van de 1e liga waren maar een kleine beloning voor dit team. De vreugde zat niet alleen in het terugkomen op het hoogste niveau, maar ook in het vertoonde spel. Spartak kwam overal om te winnen.

1978 staat er bekend om dat toen het fundament gelegd werd voor dominantie in het Sovjetische en Russische voetbal tot het jaar 2001. In 1978 speelde de jongen Fyodor Cherenkov – de levende legende van Spartak, voor het eerst voor de club. Dat seizoen eindige Spartak op de 5e plaats, maar het jaar daarna kreeg Spartak alweer de gouden medailles voor de 1e plek in de competitie.

Vanaf dat jaar werd Spartak de onbetwiste nummer 1 in de Soviet Unie en leverde het goede prestatie af in Europa. In 10 seizoenen (1979-1989) werd Spartak 4 keer kampioen en 5 keer de runner-up. Dat was een fantastische resultaat gezien het niveau van de SU, waarbij altijd heel veel teams erg dicht bij elkaar in de buurt lagen.

In 1980 begon Spartak aan een fantstische reeks waarbij het 25 jaar lang onafgebroken meedeed aan Europese toernooien en bekers.

Het jaar 1988 stond in teken van het met pensioen gaan van Konstantin Beskov na oneinigheid van Nicolay Starostin. In datzelfde jaar werd Rinat Dasaev uitgeroepen tot de beste keeper van de wereld.

In 1989 begon de tijd van Oleg Romantsev bij “Spartak”. De jonge trainer won in zijn debuutjaar gelijk de titel, iets wat niemand van te voren had kunnen voorspellen. Het kampioenschap werd beslist in de laatste speelronde, in de wedstrijd tegen Dinamo Kiev, waarbij Spartak in de 2e minuut van de extra tijd de wedstrijd naar zich toe trok door een rake vrije trap van. Die goal wordt nog steeds gezien als een van de beste goals in de geschiedenis van Spartak.

In 1990 eindigde «Spartak» 5e in de competitie, maar bereikte het tegelijkertijd de halvefinale van EC1. Dat was de beste prestatie van een team uit de SU in Europa allertijden. Onderweg naar de halvefinale hebben de Moskovieten onder andere het Napoli van Diego Maradona en Real Madrid verslagen.

Het laatste kampioenschap van de SU sloot Spartak af op de 2e plek met maar twee punten achterstand op cska Moskou.

SPARTAK. THE ERA OF RUSSIA. 10 JAAR VAN TRIOMF.

In 1992 werd «Spartak» de eerste kampioen van Rusland en bereikte het de halve finales van de ECWC waar het verloor van het Belgische ‘Antwerpen’, hoewel Spartak op dat moment de favoriet was voor de overwinning van het toernooi. Hierna versloeg Spartak «Liverpool» – met 4:2 thuis en 2:0 uit. In dat jaar kwam ook Andrei Tikhonov – een fantastische speler en publiekslieveling.

Gedurende de volgende 10 jaar werd «Spartak» 8 keer kampioen en werd het de meest roemrijke club van Rusland. In 1997/98 werd de halve finale van de Uefa Cup bereikt.

In de Champions League 1995/96 «Spartak» heeft Spartak unieke resultaten behaald – 6 overwinningen in 6 groepswedstrijden. Dat seizoen was ook de eerste van Egor Titov – de potentiële aanvoerder en houder van de tradities van het voetbal van Spartak.

THE BLACK PERIOD

Na het kampioenschap van 2001, werd Spartak 3e in het volgende seizoen met erg instabiel spel. Er kwamen teveel matig tot slechte buitenlandse voetballers, waarvan sommigen maar enkele wedstrijden voor Spartak speelden waarna ze verdwenen. Het team werd geruïneerd door de nieuwe voorzitter Andrei Chervichenko (die de leiding in 2000 kreeg). Gedurende zijn management speelde het team de meest vernederende Europese campagne ooit. In de Champions League 2001/02 verloor «Spartak» alle 6 zijn wedstrijden met 18 tegengoals en maar 1 voor. Een antirecord.

In 2003 en 2004 eindigt «Spartak» respectievelijk op de 10e en 8e plaats - dit is de slechtste resultaat van de Rood-Witten in de Russische geschiedenis. Het enigste lichtpuntje was de overwinning op Rostov in de finale van de Russische beker (1:0). Dat was de laatste wedstrijd in de carriere van Oleg Romantsev. Na deze wedstrijd was hij ontslagen na onenigheid met Chervichenko.

MISLUKTE RENAISSANCE POGING

In 2005 werd Leonid Fedun de nieuwe eigenaar van FC Spartak. Onder zijn bewind gingen de resultaten van het team vooruit met de volgende gebeurtenissen: terugkeer van legend van Spartak Dmitri Alenichev (winnaar van UEFA cup en Champions League), zilvere medeilles van het nationale kampioenschappen van 2005, 2006 en 2007, het bereiken van de finale van de Russische beker in 2006, terugkeer in de Europese bekers.

Desondanks dat hebben al deze maatregelen er niet voor kunnen zorgen dat Spartak zijn welverdiende plaats in zowel Rusland als Europa kreeg. Vele activiteiten die ondernomen werden door het management van het team gingen gepaard met hevige protesten van zowel supporters als veteranen van het team.